2022-2023 Eğitim-öğretim yılı bugün itibariyle başlıyor. Tüm öğrenci, veli, öğretmen ve idarecilerimizin işbirliği, destek ve çalışmalarıyla başarılar ile dolu bir yıl olmasını temenni ediyorum. Bu bağlamda veli ve öğretmenlerin çocuklarımıza yaklaşımları ile ilgili bir kaç şeye değinmek istiyorum.
Her çocuk -ve zaten her birey- birbirinden farklı, özel, eşsiz ve biriciktir.
Çocuğun akran teması az olabilir, anne-baba dışında başka biriyle çok vakit geçirmemiş olabilir. Yeni bir ortam, yeni insanlar ona korku, huzursuzluk, kaygı, endişe, güvensizlik hissettiriyor olabilir. Onca insanın varlığına rağmen, kendini yalnız hissediyor olabilir. Çünkü, o kalabalığın içinde tanıdığı hiç kimse yoktur.
Çocuk bunları anlatamayıp ağlıyor ve okula tekrar gitmek istemiyor olabilir.
Bu noktada öğretmenin ‘korkacak bir şey yok.’ demesi çocuğa daha kötü hissettirir. Çünkü anlaşılmadığını düşünecektir. Böyle söylemek düşen bir çocuğa ‘Bir şey yok.’ denmesi gibidir. Oysa ki bir şey vardır, düşmüştür, belki dizi acıyordur, belki yaralanmıştır, belki kanıyordur. Ya da sadece toz olmuştur, ama bir şey olmuştur. Çocuk için önemli olan, onu rahatsız eden, hiç istemediği bir şey olmuştur.
Biz ‘Bir şey yok.’ dediğimizde onun hislerini, hassasiyetini ve tüm varlığını görmezden gelmiş, yok saymış oluruz.
Bu noktada her durum özelinde uygulanabilecek birden çok yaklaşım ve çözüm yolu bulunabilir. Çocuğumuza eğer o bir talepte bulunmuşsa şefkatle sarılmak iyi gelecektir. Ona okulun güvenli olduğunu, öğretmenlerinin ve anne-babasın tanıştığı söylenebilir. Okulda ne kadar güzel şeyler yapacağımızdan, eğleneceğimizden bahsedilebilir. İhtiyacı olan her koşulda onun yanında, ona yardımcı ve destek olunacağı bilgisi verilebilir.
Çocukların duygularını önemsiyorum, bana kalırsa hepimiz de önemsemeliyiz. Çünkü; ben de dahil bir çocuğumuzun ortak sorunu çocukken duygularımızın anlaşılamamış, dinlenmemiş, önemsenmemiş olması. Maalesef bugün de hâlâ çoğu zaman bunun izleri ile karşı karşıya kalıyoruz.
Biz bu durumu bugün farkındalıkla çocuklarımızda değiştirebilirsek, onların birer birey olduklarını, fizik bedenleri, duyguları ve düşünceleriyle bir bütün olarak var olduklarını kabul edip, önemseyip, onları görüp, duyup, dinleyip desteklersek, bireysel gelişimlerine ve varlıklarına katkı ve rehber olabiliriz.
Hepimizin ortak gayesinin geleceğimiz olan çocuklarımız olduğunun bilgisiyle, küçük bir hatırlatma yapmak istedim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Eğitimci Yazar Birsen SEVİL DURSUN
